SPOŁECZNA KRONIKA LUDZI KULTURY MIASTA GNIEZNA
- Wielkopolski Weekend Miejski: uzupełnienie zgodnie z postaciami przedstawionymi na muralu społecznym przy jeziorze Jelonek
BOLESŁAW KASPROWICZ – (ur. 29 września 1859 w Czempiniu, zm. 15 października 1943 w Warszawie) – polski przemysłowiec, działacz gospodarczy i społeczny, samorządowiec oraz prezydent Gniezna.
W 1888 roku założył w Gnieźnie pierwszą polską fabrykę wódek i likierów na ziemiach zaboru pruskiego. Produkowane w niej wyroby zdobywały liczne nagrody na wystawach krajowych i zagranicznych oraz były eksportowane poza granice kraju. Równolegle angażował się w działalność gospodarczą, współtworząc Związek Towarzystw Kupieckich i redagując czasopismo „Kupiec”.
W okresie Powstania Wielkopolskiego należał do czołowych organizatorów polskiego życia politycznego i społecznego w Gnieźnie. Był członkiem Naczelnej Rady Ludowej, przewodniczył Miejskiej Radzie Ludowej, a jego dom służył jako miejsce spotkań i narad działaczy niepodległościowych. W 1919 roku pełnił funkcję prezydenta Gniezna.
Kasprowicz był również współtwórcą Targów Poznańskich oraz prowadził działalność społeczną i filantropijną. Był fundatorem gimnazjum żeńskiego w Gnieźnie, którego tradycje kontynuuje dzisiejsze II Liceum Ogólnokształcące im. Dąbrówki w Gnieźnie.
Zmarł w 1943 roku w Warszawie, a w 1946 roku jego szczątki przeniesiono do Gniezna. Należy do najwybitniejszych przedstawicieli życia gospodarczego, społecznego i samorządowego Gniezna przełomu XIX i XX wieku.
Abraxas – polski zespół rocka progresywnego założony w 1987 roku w Bydgoszczy, jedna z bardziej rozpoznawalnych formacji nurtu neoprogresywnego w Polsce lat 90.
Grupa powstała z inicjatywy Adama Łassy (wokal) i Łukasza Święcha (gitara). Nazwa zespołu pochodzi od postaci Abraxasa z powieści Hermanna Hessego Demian, gdzie symbolizuje on połączenie przeciwstawnych sił dobra i zła. Po początkowym okresie działalności oraz dwuletniej przerwie zespół został reaktywowany w 1991 roku.
W latach 90. Abraxas tworzył muzykę łączącą rock progresywny z rozbudowanymi kompozycjami i charakterystycznym klimatem artystycznym. W składzie grupy występowali także muzycy związani z Gnieznem, m.in. Mikołaj Matyska, Krzysztof Pacholski, Szymon Brzeziński, Marcin Mak i Marcin Błaszczyk.
Zespół występował m.in. na Festiwalu Muzyki Progresywnej w Warszawie oraz dzielił scenę z takimi wykonawcami jak Fish, Porcupine Tree, Robert Plant i Jimmy Page podczas koncertów w katowickim Spodku. Wydał albumy: Cykl obraca się… (1996), Centurie (1998), Prophecies (1998), 99 (1999) oraz Live in Memoriam (2000), będący zapisem koncertu poświęconego pamięci Tomasza Beksińskiego.
Zespół zakończył działalność pod koniec 2000 roku, pozostając ważnym przedstawicielem polskiej sceny rocka progresywnego.
ŁUKASZ KUROPACZEWSKI – (ur. 20 sierpnia 1981 w Gnieźnie) – polski gitarzysta klasyczny, pedagog, doktor habilitowany sztuk muzycznych, zaliczany do najwybitniejszych polskich gitarzystów swojego pokolenia.
Naukę gry na gitarze rozpoczął w wieku 10 lat w Zespole Szkół Muzycznych w Słupcy. Studiował w Akademii Muzycznej we Wrocławiu pod kierunkiem prof. Piotra Zaleskiego, a następnie doskonalił swoje umiejętności w Peabody Conservatory Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w Baltimore pod kierunkiem Manuela Barrueco. W 2013 uzyskał stopień doktora, a trzy lata później habilitację na Akademii Muzycznej w Poznaniu.
Koncertował w najważniejszych salach świata, m.in. w Carnegie Hall w Nowym Jorku, oraz występował z renomowanymi orkiestrami symfonicznymi w kilkudziesięciu krajach. Jest także pedagogiem oraz dyrektorem artystycznym festiwalu Polish Guitar Academy.
Za swoją działalność artystyczną otrzymał m.in. Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (2009) oraz Medal Młodej Sztuki (2011). Był również trzykrotnie nominowany do Paszportów „Polityki” oraz nagrody TVP Kultura „Gwarancje Kultury”.
Należy do grona najwybitniejszych muzyków klasycznych wywodzących się z Gniezna.
ANNA PISKURZ – (ur. 1 listopada 1957 w Poznaniu, zm. 23 października 2003 w Gnieźnie) – polska poetka, pisarka i publicystka, związana z Gnieznem, laureatka wielu ogólnopolskich konkursów literackich.
Od dzieciństwa zmagała się z chorobą powodującą karłowatość. Ukończyła wyższe studia teologiczne. W latach osiemdziesiątych doskonaliła warsztat literacki w Gnieźnieńskim Klubie Literackim prowadzonym przez Krzysztofa Szymoniaka. Publikowała swoje utwory w licznych czasopismach literackich i społeczno-kulturalnych, m.in. „Życiu Literackim”, „Nurcie”, „Odrze”, „Znaku”, „W Drodze”, „Słowie Powszechnym” oraz „Za i Przeciw”.
W latach 1995–1996 była redaktorką naczelną miesięcznika „Plus Minus: Reportaż, Kultura, Informacja”. Wydała kilka tomików poetyckich, m.in. „Wyznania”, „Do…” oraz „Nie czekam na natchnienie”. Była laureatką wielu konkursów literackich, w tym Konkursu Literackiego im. Marka Hłaski w Wiedniu (1990) oraz Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego o nagrodę „Milowego Słupa”.
Za twórczość religijną została uhonorowana Medalem bł. Brata Alberta. Jej twórczość stała się przedmiotem zainteresowania krytyki literackiej. Od 2016 roku w Gnieźnie organizowany jest Ogólnopolski Konkurs Literacki im. Anny Piskurz, upamiętniający jej dorobek i promujący młodych twórców.
MACIEJ FRANKOWSKI – (ur. 22 stycznia 1945 w Krakowie, zm. 4 stycznia 2020) – nestor gnieźnieńskiej fotografii, fotograf i założyciel zakładu fotograficznego „Fotoplastyka”.
Był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci lokalnego środowiska fotograficznego. Kształcił się w Liceum Plastycznym w Gdyni na kierunku fotograficznym, a następnie odbył staż w tygodniku „Przemiany”, gdzie pracował przez wiele lat.
W 1968 roku założył zakład fotograficzny „Fotoplastyka”, który początkowo mieścił się przy ul. Łaskiego, następnie przy ul. Farnej, a później przy ul. Łubieńskiego w Gnieźnie. Przez lata prowadził własny zakład fotograficzny, wykonując fotografie zawodowe oraz dokumentując życie miasta.
Angażował się również w popularyzację fotografii, dzieląc się wiedzą na temat pracy fotografa oraz zmian zachodzących w tej dziedzinie, w tym przejścia od fotografii analogowej do cyfrowej.
Zmarł 4 stycznia 2020 roku w wieku 74 lat.
WŁADYSŁAW NIELIPIŃSKI – gnieźnieński fotograf, animator kultury i dokumentalista życia społecznego, związany z rozwojem fotografii artystycznej i dokumentalnej w Wielkopolsce.
W 1978 roku założył klub fotograficzny „Format”, który stał się ważnym miejscem działalności fotograficznej w Gnieźnie. W latach 1987–1991 kierował Zakładowym Domem Kultury Wielkopolskich Zakładów Obuwia „Polania” w Gnieźnie, dokumentując życie społeczne oraz działalność lokalnego środowiska.
W latach 2002–2021 pracował jako instruktor ds. fotografii i filmu w Wojewódzkiej Bibliotece Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu, wspierając działalność wielkopolskich klubów fotograficznych, organizacji i twórców. Był organizatorem i jurorem konkursów fotograficznych, plenerów, warsztatów oraz kuratorem wystaw.
Szczególne miejsce w jego działalności zajmuje dokumentacja i ochrona dziedzictwa fotograficznego. Zajmował się opracowaniem oraz digitalizacją archiwów, m.in. negatywów gnieźnieńskiego fotografa Janusza Chlasty, które stały się podstawą projektu „Z garażu Janusza Chlasty” realizowanego przez Miejski Ośrodek Kultury w Gnieźnie.
Jest autorem publikacji i albumów fotograficznych oraz współtwórcą projektów popularyzujących fotografię. W 2025 roku wydał album „Gorzko!”, który zdobył II miejsce w plebiscycie czytelników Fotopolis na publikację fotograficzną 2025 roku. Jego działalność łączy dokumentację lokalnej historii, edukację artystyczną i popularyzację fotografii.
Lechitki – Zespół wokalny ” Lechitki” powstał w 1964 roku. W składzie ośmioosobowym wystepował aż do roku 1968. Wraz z „Lechitkami” występował zespół akompaniujący „Cyklon„.
KAZIMIERZ MUSZYŃSKI – (ur. 1942 w Biskupicach Jeziornych koło Gniezna) – polski malarz, pejzażysta i instruktor sztuki związany z Miejskim Ośrodkiem Kultury w Gnieźnie.
Ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Poznaniu na kierunku architektura wnętrz, uzyskując również dyplom z zakresu form przemysłowych. Kształcił się malarsko pod kierunkiem prof. Tadeusza Brzozowskiego.
W swojej twórczości zajmuje się przede wszystkim malarstwem olejnym i akwarelowym. Tworzy pejzaże, martwe natury i portrety. Jego prace powstają na podstawie obserwacji rzeczywistości, a następnie przechodzą od form realistycznych w kierunku uproszczeń i bardziej abstrakcyjnych rozwiązań.
Swoje obrazy prezentował na wystawach w Polsce i za granicą. Od 2001 roku związany jest z Miejskim Ośrodkiem Kultury w Gnieźnie, gdzie prowadzi zajęcia plastyczne dla dzieci, młodzieży i dorosłych oraz opiekuje się sekcjami artystycznymi.
Prowadzi również warsztaty malarskie, zajmując się działalnością edukacyjną i artystyczną.
KS. JAN KASPROWICZ – (ur. 1946 w Mogilnie) – polski duchowny rzymskokatolicki Archidiecezji Gnieźnieńskiej, historyk sztuki, konserwator zabytków, wieloletni proboszcz Bazyliki Prymasowskiej w Gnieźnie oraz działacz na rzecz ochrony dziedzictwa kulturowego.
Święcenia kapłańskie przyjął w 1971 roku z rąk kard. Stefana Wyszyńskiego. Z inicjatywy Prymasa Tysiąclecia podjął studia z historii sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, a następnie specjalizował się również w ochronie zabytków i rozwoju sztuki kościelnej.
Po ukończeniu studiów pełnił funkcje wikariusza, notariusza Kurii Metropolitalnej w Gnieźnie oraz wykładowcy historii sztuki sakralnej i konserwacji w Prymasowskim Wyższym Seminarium Duchownym. Przez wiele lat był diecezjalnym konserwatorem zabytków, nadzorując prace przy najcenniejszych obiektach sakralnych archidiecezji, w tym przy archikatedrze gnieźnieńskiej i relikwiarzu św. Wojciecha.
W 2004 roku został proboszczem parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny przy Bazylice Prymasowskiej w Gnieźnie. Przez dwie dekady kierował parafią, prowadząc liczne prace konserwatorskie i dbając o zachowanie dziedzictwa historycznego świątyni. Był również członkiem Zarządu Towarzystwa Miłośników Gniezna oraz prowadził szkolenia dla przewodników PTTK.
Za swoją działalność na rzecz ochrony zabytków i dziedzictwa kulturowego został uhonorowany tytułem Wielkopolanina Roku 1998. Należy do grona osób szczególnie zasłużonych dla zachowania i popularyzacji dziedzictwa historycznego Gniezna oraz Archidiecezji Gnieźnieńskiej.
JACEK WEISS – (ur. 15 sierpnia 1938 w Gnieźnie, zm. w kwietniu 2024 w Warszawie) – polski pianista, pedagog, działacz związkowy i społeczny, podsekretarz stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego w latach 1997–2001, laureat Nagrody Gnieźnieńskiej Kapituły Orła Białego.
Urodził się w rodzinie właścicieli księgarni przy ul. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie. Edukację muzyczną rozpoczął w rodzinnym mieście, a następnie studiował w Poznaniu, Krakowie i Warszawie, gdzie ukończył Akademię Muzyczną oraz przez wiele lat pracował jako wykładowca.
Specjalizował się w twórczości Fryderyka Chopina, koncertował w kraju i za granicą oraz był autorem książki Polskie ścieżki Chopina. Praktyczny przewodnik turysty. Od 1980 roku działał w NSZZ „Solidarność”, a w latach 1997–2001 pełnił funkcję wiceministra kultury, odpowiadając m.in. za szkolnictwo artystyczne.
Mimo pracy w Warszawie pozostawał związany z Gnieznem. Dzięki jego staraniom w 1999 roku gnieźnieńska szkoła muzyczna uzyskała możliwość kształcenia na poziomie II stopnia. W 2016 roku został uhonorowany Nagrodą Gnieźnieńskiej Kapituły Orła Białego.
Należał do najwybitniejszych przedstawicieli środowiska kulturalnego wywodzących się z Gniezna.
KRZYSZTOF SZYMONIAK – (ur. 1953) – polski poeta, prozaik, fotograf i dziennikarz związany z Gnieznem.
Od 1969 roku mieszka w Gnieźnie. Studiował filologię polską, a następnie pracował jako dziennikarz „Głosu Wielkopolskiego”.
Jest autorem tomów poetyckich, publikacji fotograficznych oraz opracowań dotyczących fotografii, w tym serii „Fotografowie Wielkopolski”. Zajmował się dokumentowaniem środowiska artystycznego regionu oraz współtworzył projekty poświęcone jego twórcom.
Prowadził działalność dydaktyczną na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jest także autorem esejów i monografii medioznawczych. Za działalność literacką i kulturalną otrzymał liczne wyróżnienia.
SIKSA – polski duet artystyczno-muzyczny pochodzący z Gniezna, tworzony przez Alex Freiheit i Piotra „Buriego” Buratyńskiego. Zespół łączy muzykę punkową, poezję performatywną oraz elementy teatru i sztuki współczesnej, tworząc charakterystyczną formę koncertowego performansu.
Siksa powstała w 2014 roku i od początku wyróżniała się bezkompromisowym podejściem do sztuki oraz tematami związanymi m.in. z tożsamością, społeczeństwem, cielesnością i rolą kobiet. Duet opiera swoją twórczość na głosie, basie, tekstach i ekspresji scenicznej, a jego występy często mają otwartą formę, angażując publiczność i łącząc koncert z działaniem performatywnym.
Zespół zagrał ponad 400 koncertów i spektakli w Europie oraz poza nią, występując m.in. w Niemczech, Czechach, Norwegii, Islandii, Turcji, Gruzji i Armenii. Siksa pojawiała się zarówno w niezależnych klubach i galeriach sztuki, jak i na międzynarodowych festiwalach.
Za swoją działalność artystyczną duet otrzymał Paszport „Polityki” za 2020 rok oraz uczestniczył w międzynarodowym programie SHAPE Platform. Dwukrotnie był także nominowany do nagrody Fryderyk w kategorii muzyka poetycka.
Siksa należy do najbardziej rozpoznawalnych współczesnych zespołów wywodzących się z Gniezna, reprezentujących niezależną scenę muzyczną i performatywną.
MARIA SPRINGER – (1824–1872), publikująca pod pseudonimem Maria z Gniezna, – polska poetka i działaczka charytatywna, związana z Gnieznem.
Urodziła się 21 listopada 1824 roku w Bydgoszczy. Po śmierci ojca wraz z matką i siostrą zamieszkała w Gnieźnie, gdzie odebrała wykształcenie i związała swoje życie z miastem. Wydarzenia Wiosny Ludów oraz nastroje patriotyczne lat 1846–1848 znalazły odzwierciedlenie w jej debiutanckim tomie Poezje Maryi z Gniezna, wydanym w 1849 roku. W kolejnych latach opublikowała trzy tomy Poezji religijnych.
Poza działalnością literacką prowadziła wraz z matką i siostrą sklep z bławatami oraz dom mody, a znaczną część dochodów przeznaczała na pomoc ubogim, sierotom i uczącej się młodzieży. Po jej śmierci, zgodnie z wolą rodziny, zgromadzony majątek wspierał sierocińce w Gnieźnie i Bydgoszczy oraz Towarzystwo Pomocy Naukowej w Poznaniu.
Należy do grona pierwszych gnieźnieńskich poetek oraz ważnych postaci życia społecznego i kulturalnego XIX-wiecznego Gniezna.
Fan Art – gnieźnieński zespół rockowy, działający nieprzerwanie od 1968 roku, uznawany za najstarszą aktywną grupę rockową w Gnieźnie.
Od ponad pięciu dekad wykonuje klasykę rocka, bluesa i soulu, zdobywając uznanie kolejnych pokoleń słuchaczy. W swojej historii koncertował zarówno w Polsce, jak i za granicą, występując m.in. w Niemczech, Austrii, Szwajcarii oraz na Majorce.
Zespół tworzą muzycy od lat związani z gnieźnieńską sceną muzyczną: Cezary Olszewski, Marian Jóźwiak, Ireneusz Gajewski, Andrzej Andrzejewski i Dariusz Jóźwiak. Występował również w programie „Mam Talent!”, zyskując uznanie publiczności i jurorów.
Fan Art pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów muzycznych wywodzących się z Gniezna i od lat stanowi ważną część lokalnego życia kulturalnego.
TADEUSZ PANOWICZ – (ur. 1948 w Poznaniu, zm. 2025) – polski regionalista, pisarz, publicysta, grafik, liternik artystyczny i bibliofil, związany z Gnieznem oraz gminą Łubowo, jeden z najwybitniejszych popularyzatorów historii regionu gnieźnieńskiego.
Od końca lat 70. współpracował z licznymi tytułami prasowymi regionalnymi i ogólnopolskimi, publikując m.in. w „Kulisach Gnieźnieńskich”, gdzie ukazało się blisko 1500 jego artykułów. Przez wiele lat popularyzował historię Gniezna, Szlaku Piastowskiego i Wielkopolski poprzez publikacje, wykłady, wystawy oraz działalność społeczną.
Był autorem licznych książek i przewodników poświęconych historii regionu, w tym Legend o św. Wojciechu, Moja Ziemia Gnieźnieńska, Łubowo. Wydarzenia i ludzie oraz Wojciech Trąmpczyński (1860–1953). Syn Ziemi Gnieźnieńskiej. Współtworzył również publikację Od Kruszwicy do Poznania – rzecz o Szlaku Piastowskim.
Jako grafik i liternik artystyczny stworzył oprawę wielu dokumentów okolicznościowych oraz aktów erekcyjnych, w tym pomnika Bolesława Chrobrego w Gnieźnie. Jego prace były prezentowane na kilkudziesięciu wystawach indywidualnych i ponad stu wystawach zbiorowych.
Należał do grona najbardziej zasłużonych badaczy i popularyzatorów historii Gniezna oraz regionu gnieźnieńskiego, pozostawiając po sobie bogaty dorobek dokumentujący dzieje i dziedzictwo Wielkopolski.
ELIZA GRZELAK – (ur. w Gnieźnie) – polska językoznawczyni, badaczka języka regionu gnieźnieńskiego, nauczycielka akademicka związana z Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz działaczka na rzecz popularyzacji nauki.
W 1984 roku ukończyła studia polonistyczne z wyróżnieniem na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jej pierwsze badania naukowe dotyczyły języka mieszkańców wsi Obora. W kolejnych latach prowadziła szeroko zakrojone badania nad językiem mieszkańców Gniezna i okolic, szczególnie w zakresie dialektologii oraz onomastyki.
Jest autorką licznych publikacji naukowych, w tym opracowań poświęconych nazewnictwu terenowemu Gniezna i pobliskich gmin. Pracowała m.in. w Collegium Europaeum Gnesnense oraz Instytucie Kultury Europejskiej w Gnieźnie, gdzie angażowała się w rozwój lokalnego środowiska naukowego, organizację konferencji i projektów badawczych.
Równolegle zajmowała się popularyzacją wiedzy i edukacją, współpracując ze szkołami, prowadząc wykłady i warsztaty dotyczące języka oraz komunikacji, a także uczestnicząc w projektach edukacyjnych i festiwalach nauki. Była współzałożycielką Gnieźnieńskiego Towarzystwa Naukowego.
Jej dorobek obejmuje ponad sto artykułów naukowych, recenzji i opracowań. Za działalność naukową, edukacyjną i społeczną otrzymała liczne wyróżnienia, w tym tytuły „Przedsiębiorczej Kobiety Roku” oraz „Gnieźnianina Roku”.
JazzGra Amok – kontynuator tradycji jazzowej i organizator życia muzycznego w Gnieźnie.
Środowisko wywodzi się z działalności Jazz Clubu „Amok”, który powstał w Gnieźnie w 1980 roku i skupiał lokalnych miłośników jazzu oraz muzyków. Klub odegrał ważną rolę w kształtowaniu lokalnego środowiska jazzowego, organizując koncerty i wydarzenia muzyczne.
Kontynuacją tej działalności stała się Agencja Artystyczna JazzGra, działająca od 9 maja 2002 roku. Jej celem było rozwijanie działalności jazzowej w Gnieźnie poprzez organizację koncertów z udziałem polskich i zagranicznych muzyków.
W ramach cyklu JazzGra zrealizowano kilkadziesiąt koncertów, odbywających się głównie w Miejskim Ośrodku Kultury w Gnieźnie. Wydarzenia te stały się stałym elementem kulturalnego kalendarza miasta.
Działalność JazzGra obejmuje różne formy muzyczne, łącząc jazz m.in. z fado i muzyką improwizowaną. Organizowane koncerty mają także charakter edukacyjny, przybliżając mieszkańcom różne nurty muzyki jazzowej i promując kontakt z muzyką na żywo.
Środowisko JazzGra Amok współpracuje z lokalnymi instytucjami, w szczególności z Miejskim Ośrodkiem Kultury w Gnieźnie oraz środowiskiem Gnieźnieńskiego Towarzystwa Jazzowego i Jazz Clubu „Amok”.
„KUKI” – wielopokoleniowa rodzina muzyków związana z Gnieznem, której tradycje artystyczne sięgają początku XX wieku. Muzykowanie przekazywane było w rodzinie z pokolenia na pokolenie, obejmując zarówno działalność amatorską, jak i profesjonalną edukację oraz pracę artystyczną.
Początki rodzinnej tradycji związane są z Wojciechem Kuczyńskim, ojcem Karola Kuczyńskiego, którego rodzina – sześciu synów i córka – od najmłodszych lat zajmowała się muzyką. Również od strony matki Henryka Kuczyńskiego, Marty z domu Sawińskiej, obecna była tradycja wspólnego śpiewania. Jej ojciec Wincenty Sawiński po powrocie z Niemiec w latach 20. XX wieku wraz z żoną i pięcioma córkami stworzył rodzinny chórek wykonujący tradycyjne polskie pieśni.
Drugie pokolenie reprezentowali m.in. Ludwik Kuczyński – ceniony skrzypek i nauczyciel młodych muzyków, oraz Karol Kuczyński, grający na trąbce w orkiestrze wojskowej w Gnieźnie, który rozpoczął naukę gry na fortepianie swojego syna Henryka. Muzykami byli także jego bracia: Tadeusz – akordeonista, oraz Aleksander i Marian – instrumentaliści perkusyjni, z których Marian przez kilka lat występował zawodowo w cyrkach.
Do trzeciego pokolenia należy Henryk Kuczyński – pianista i kompozytor, członek ZAiKS od 1971 roku, aktywny muzyk. Był pierwszym absolwentem Miejskiej Szkoły Muzycznej w Gnieźnie, którą ukończył po rozpoczęciu nauki w 1945 roku, następnie kształcił się w szkołach muzycznych w Poznaniu. Muzyką zajmowało się również jego rodzeństwo: Stefan (flet, saksofon), Wojciech (klarnet), Karol (puzon), Mirosława (piosenkarka i pianistka) oraz Paweł (perkusja, saksofon).
Czwarte pokolenie reprezentują m.in. Katarzyna Stroińska-Sierant – pianistka związana z Akademią Muzyczną w Poznaniu, Dorota Tlałka – pianistka i pedagog, a także Krzysztof i Łukasz Pacholscy, muzycy zespołu Twarze. Do tego pokolenia należy również Paulina Kuczyńska-Siwka – absolwentka Akademii Muzycznej w Bydgoszczy, organistka w Katedrze Gnieźnieńskiej, pedagog oraz dyrygentka chóru Szpaki.
Tradycje muzyczne kontynuuje piąte pokolenie: Katarzyna Słupińska – absolwentka szkoły muzycznej w Poznaniu w klasie instrumentów perkusyjnych, Grzegorz – uczeń fortepianu, a także Julia i Pola Siwka, uczennice Zespołu Państwowych Szkół Muzycznych w Gnieźnie. Szóste pokolenie reprezentuje Marcel Słupiński, uczeń szkoły muzycznej w Poznaniu na wydziale instrumentów perkusyjnych i jazzu.
Historia rodziny Kuczyńskich jest przykładem trwałości wielopokoleniowej tradycji muzycznej – od rodzinnego śpiewu i muzykowania, przez działalność estradową i orkiestralną, po profesjonalną twórczość, edukację i działalność artystyczną.
EWA JAWORSKA – starszy kustosz Biblioteki Publicznej Miasta Gniezna, kierownik Filii nr 2 oraz animatorka działań promujących czytelnictwo wśród dzieci i młodzieży.
Od lat związana z gnieźnieńską biblioteką, angażuje się w organizację wydarzeń literackich i edukacyjnych, przygotowując zajęcia tematyczne oraz inicjatywy rozwijające zainteresowanie książką wśród najmłodszych czytelników. Jest również koordynatorką akcji „Cała Polska czyta dzieciom” w Gnieźnie, wspierającej ideę wspólnego czytania i budowania więzi poprzez literaturę.
Dzięki swojej działalności stała się jedną z osób kojarzonych z promocją czytelnictwa i edukacji kulturalnej wśród dzieci w Gnieźnie.
PAWEŁ KOSTUSIAK – (1945–2025) – wieloletni dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury w Gnieźnie i animator życia kulturalnego miasta.
Ukończył Liceum Ekonomiczne w Gnieźnie, a następnie kulturoznawstwo na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Z Miejskim Ośrodkiem Kultury w Gnieźnie związany był od 1983 roku, kiedy rozpoczął pracę jako kierownik działu imprez. W 1989 roku został pełniącym obowiązki dyrektora, a w 1990 roku objął stanowisko dyrektora placówki, które pełnił do 2015 roku.
Z jego inicjatywy powstały m.in. Klub Science-Fiction, Fotoklub „Cyklop”, grupa „Foto 86” oraz Gnieźnieńska Akademia Fotografii Amatorskiej. Był także inicjatorem Gnieźnieńskich Spotkań z Historią, które przekształciły się w widowisko „Koronacja Królewska”.
Interesował się fotografią, a po zakończeniu pracy dyrektorskiej nadal brał udział w wystawach i konkursach. Był znany z zaangażowania w organizację wydarzeń kulturalnych oraz dbałości o ich poziom. Współpracownicy wspominali go jako osobę wymagającą, ale jednocześnie życzliwą i otwartą na nowe inicjatywy. Podkreślali, że jako dyrektor wprowadzał Miejski Ośrodek Kultury w Gnieźnie w XXI wiek, miał wpływ na rozwój instytucji oraz wychowanie kolejnych pokoleń odbiorców kultury.
Zmarł 19 października 2025 roku w wieku 70 lat.
JERZY ANDRZEJEWSKI – (ur. 20 stycznia 1948 w Gnieźnie) – polski fotograf i fotoreporter, związany z wielkopolskim środowiskiem fotograficznym. Od wielu lat mieszka i tworzy w Gnieźnie, dokumentując historię miasta, jego zabytki oraz ważne wydarzenia społeczne i religijne.
Fotografią zajmuje się od 1957 roku, a zawodowo od 1968 roku. W swojej twórczości skupia się przede wszystkim na fotografii architektury, sztuki, zabytków oraz fotografii dokumentalnej i reporterskiej. Współpracował m.in. z „Gazetą Poznańską” i „Przemianami”, a jego zdjęcia dokumentują życie Gniezna i regionu.
W latach 1972–1976 pracował w Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie, a później współpracował z instytucjami kultury, w tym z muzeum oraz Archidiecezją Gnieźnieńską. Jest autorem fotografii do wielu publikacji i albumów poświęconych m.in. polskiej architekturze sakralnej oraz twórcą licznych wystaw indywidualnych i zbiorowych.
Za swoją działalność został wyróżniony m.in. tytułem Człowieka Roku 2011 w dziedzinie kultury, sztuki i nauki oraz Medalem „Za Zasługi dla Fotografii Polskiej” przyznanym w 2018 roku.
Jego bogate archiwum fotograficzne stanowi cenny zapis historii Gniezna i Wielkopolski, a wieloletnia działalność uczyniła go jedną z ważniejszych postaci lokalnego środowiska fotograficznego.
Teatr Wizji Czerwona Główka – W teatrze główną rolę odgrywała mistyka, artysta często nawiązywał do Jana od Krzyża czy Simone Weil. O spektaklu „Królewska Droga Krzyża” wspomina dziennikarz, Dariusz Malach: „(…) Działanie trwa zazwyczaj od godz. 18 do 4 nad ranem, czasem dłużej, bo nigdy nie wiadomo dokładnie, ile czasu każdy z uczestników zechce poświęcić na medytację (następny czeka). Średnio każdy przebywa na sali ok. godziny, często ponad godzinę, choć zrazu nie zamierza. Podobnie było ze mną. Ze swoim skrzywieniem żurnalisty, który „niczemu się nie dziwi” zamierzałem „obskoczyć” to misterium w parę minut. Stało się inaczej i byłem z tego powodu mile zaskoczony. Nie sądziłem, że ten pełen prostoty pomysł na teatr okaże się tak mądry i frapujący”.
Do trupy teatralnej założonej przez Kuczkowskiego należeli m.in. Jacek Błaszczyk, Alek Bogusz i Leszek Giżycki. Teatr Wizji i Medytacji „Czerwona Główka” wystawiał sztuki własne, jak „On Jest czyli Szczelina”, „Krzyżowanie czasu” lub „Komorę”.
Ostatnie spektakle grupa sygnowała jako Teatr wizji i Medytacji Czerwona Główka, odbywały się one w okresie Wielkiego Postu lub adwentu w podziemiach Klasztoru Ojców Franciszkanów.
Sławomir Kuczkowski (ur. 22 czerwca 1965 w Gnieźnie zm. 29 kwietnia 2009 tamże) – polski reżyser, aktor, twórca Teatru Wizji i Medytacji „Czerwona Główka” i Teatru Poezji Poetów Różnych, poeta, animator kultury, autor audycji literackich w Radio Gniezno. Od 2020 przyznawane jest przez UM Gniezno Stypendium im. Sławomira Kuczkowskiego. Równolegle do teatru medytacyjnego, Kuczkowski animował poezję w Teatrze Poezji Poetów Różnych, gdzie razem z Dawidem Jungiem przygotował m.in. spektakl „Pieśń nad pieśniami” w przekładzie Romana Brandstaettera. Teatr Kuczkowskiego, którego był kierownikiem mieścił się w ówczesnym Młodzieżowym Domu Kultury w Gnieźnie, jednakże artysta wystawiał swoje prace także we franciszkańskich kryptach w Gnieźnie.
W 2008 roku w Nowej Soli za działalność teatralną otrzymał nagrodę Złotego PTAQ-a. Od 2010 roku Gnieźnieńskie Stowarzyszenie Konfraternia Teatralna przez dziesięć lat organizowało Mityngi Teatralne im. Sławomira Kuczkowskiego.
Również w twórczości poetyckiej Sławomira Kuczkowskiego pojawia się mistyka, o czym wypowiadali się znaczący krytycy, wśród nich m.in. Wojciech Kudyba, Zofia Zarębianka, Janusz Adam Kobierski.
W 2010 roku za tom „Piętno” Kuczkowski został uhonorowany pośmiertnie Nagrodą im. Ks. Jana Twardowskiego.
Należał do ważniejszych postaci artystycznych w powojennej historii kulturalnej Gniezna.
WŁODZIMIERZ BULIKOWSKI – dermatolog, specjalista medycyny pracy, balneolog. Lekarz, a zarówno pasjonat i badacz w dziedzinie medycyny oraz biologii. Pełnił obowiązki Kierownika Katedry w Zakładzie Balneoterapii w Katedrze Rehabilitacji, Fizjoterapii i Balneoterapii w WPiNoZ w Lublinie. Przeprowadził wiele badań dotyczących dermatologii, m.in. z Julianem Aleksandrowiczem – specjalistą w zakresie hematologii i chorób wewnętrznych, rozsławionym na całym świecie. Współpracowali przy pracy nad zastosowaniem biopierwiastków w leczeniu dermatologicznym. Wydał wiele publikacji na temat swoich badań.
Poza medycyną, jego pasją była literatura. Publikował w prasie i radio felietony oraz gawędy pod pseudonimem Janusz Brucel. Wykorzystywał w nich dobrze mu znaną gwarę gnieźnieńską. Pod swoim nazwiskiem wydał książkę „Bądźma ludźmi, szak! Rzecz o gwarze gnieźnieńskiej”. Został wyróżniony tytułem Międzynarodowego Naukowca Roku 2002 – za osiągnięcia w dziedzinie medycyny pracy i publikacje w dziedzinie mikrobiologii.
PELAGIA GDECZYK EITNER – fotografka. Doświadczenie w wykonywanej przez nią dziedzinie zdobyła w dwóch zakładach fotograficznych w Poznaniu: Balbiny Mirskiej oraz Eufemii i Anieli Rivoli. Własne studio otworzyła jeszcze w tym samym roku (1879), w którym zakończyła pracę dla innych. Pierwsze atelier znajdowało się na rogu ulic Hornej 32 i Nowej (obecnie jest to Mieszka I 34 i Mickiewicza). W 1884 roku pojawiła się na wystawie przemysłowej w Pleszewie, gdzie otrzymała premierę. W roku 1900 przeniosła zakład na adres Nową 6 (obecnie Mickiewicza 6), a po 3-4 latach otworzyła filię we Wrześni przy ulicy Poststrasse 192 (obecnie Warszawska). Odział przekazała w ręce męża w roku 1909, a zakład sprzedała w 1921 roku – po 42 latach działalności w branży. Jej specjalnością były zdjęcia portretowe, ale czasem fotografowała również krajobrazy i zabytki Gniezna oraz Trzemeszna. Miała swój wkład także w życie społeczne. Reprezentowała Gniezno na Sejmie Dzielnicowym w Poznaniu w 1918 roku oraz działała w Deputacji dla Spraw Ubogich oraz Stowarzyszeniu Św. Wincentego á Paulo.
MARIAN GÓRNY – działacz, urzędnik samorządowy, nauczyciel, były prezydent miasta Gniezna. Był absolwentem UAM w Poznaniu, a później zaczął pracować jako nauczyciel. Kierował Szkołą Podstawową w Pyszczynie przez trzy lata. W 1970 roku powierzono mu funkcję kierownika Powiatowego i Miejskiego Społecznego Komitetu Budowy Szkół i Internatów. Już od 1971 roku był wizytatorem Wydziału Oświaty i Wychowania Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Od najmłodszych lat związany był z piłką ręczną. Zajmował się dziedziną spotu i kultury podczas pełnienia innych funkcji. Przez kilka lat trenował piłkarzy Startu Gniezno. W 1977 roku został dyrektorem Miejskiego Ośrodka Kultury w Gnieźnie, a 5 lat później był zastępcą prezydenta miasta. Od 1983 roku do 1990 przejął funkcje prezydenta miasta. W 2011 roku przeszedł na emeryturę, podczas której poświęcił się fotografii i malarstwu. Został odznaczony Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”.
ROMAN NOWAK – dyrygent, skrzypek oraz pedagog muzyczny. Studiował na kierunku Zespołu Pieśni Dawnej na Uniwersytecie Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy oraz w Wyższej Szkole
pedagogicznej – kierunek wychowanie muzyczne. Od dziecka śpiewał w chórze „Szpaki”, a później przejął w nim batutę. Był również silnie związany z Towarzystwem Śpiewaczym „Dzwon”, gdzie również był dyrygentem od 2007 r. i z którym współorganizował Gnieźnieńskie Spotkania Chóralne. Budził pasję muzyczną w swoich uczniach ze Szkoły Podstawowej nr 6. Uczył również muzyki w Szkole Muzycznej,
a także był instruktorem w Akademii Małego Muzyka. Często pojawiał się w jury konkursów wokalnych w Gnieźnie. Wspierał młode pokolenie muzyków, w tym również swoich synów – członków zespołu BAPU. Niedługo przed śmiercią został nominowany do „Królika”, czyli Nagrody Kulturalnej Miasta Gniezna.
ZENONA GOLC – animatorka kultury, instruktorka zespołów teatralnych i recytatorskich. Jest miłośniczką żywego słowa. Zasłynęła na scenie recytatorskiej w Polsce, jak i za granicą – laureatka Ogólnopolskich Konkursów Recytatorskich oraz międzynarodowych. Inicjatorka gnieźnieńskich przedsięwzięć takich jak: czytanie poezji w podziemiach Katedry, gnieźnieńskich edycji Krakowskiego Salonu Poezji Anny Dymnej. Jest również pomysłodawczynią nazwy konkursu „Smaczki, Smaki i Przysmaki Gnieźnieńskiej Kuchni”, podczas którego występuje jako prowadząca. Często pojawia się w roli jury najróżniejszych konkursów recytatorskich i nie tylko. Mimo przeprowadzki nadal jest związana z Gnieznem i okolicami.
STANISŁAW PASICIEL – polski muzealnik, wieloletni dyrektor Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie. Absolwent UAM w Poznaniu kierunku historia sztuki. Od 1963 roku do 1974 roku pełnił rolę kierownika Powiatowego Domu Kultury w Gnieźnie, gdzie prowadził Galerię A. Później rozpoczął pracę w Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie na stanowisku wicedyrektora, a następnie dyrektora. Swoją pracę uwidocznił organizacją wielu wystaw poświęconych historii Gniezna i polskiego średniowiecza. Oto niektóre z jego publikacji: Gniezno. Widoki miasta 1505-1939 (1983), Zespół klasztorny franciszkanów i klarysek w Gnieźnie (2005), Gotycka przebudowa kościoła klasztornego cysterek w Trzebnicy (2014). Został odznaczony: Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Koronacyjnym za zasługi dla kultury Gniezna; odznakami honorowymi: „Za Zasługi dla Województwa Poznańskiego”, „Za Zasługi dla Województwa Wielkopolskiego” oraz „Za Zasługi dla Miasta Gniezna”. Dodatkowo Towarzystwo Miłośników Gniezna przyznało tytuł „Gnieźnianina Roku” w 1994 roku, a w 2014 Marszałek Województwa Wielkopolskiego wręczył nagrodę „Izabella 2013” za osiągnięcia w kierowaniu placówką.
URSZULA TRAWIŃSKA-MOROZ – śpiewaczka operowa, pedagożka, reżyserka, dyrektorka teatru. Urodzona w Gnieźnie, tu również uczęszczała do Szkoły Muzycznej. Wspomina z sentymentem o zasłudze jednej z nauczycielek – Zofii Wiśniewskiej, pod której kierunkiem zdawała „maturę muzyczną”. W 1952 roku rozpoczęła naukę śpiewu, którą kontynuowała w PWSM w Poznaniu, a później w PWSM w Warszawie. Występowała na wielu światowych scenach. Wydała kilka płyt, nagrywała dla Polskiego Radia, występowała w programach telewizyjnych i filmach. Od 1978 roku była wykładowcą (od 1996 roku z tytułem profesora) śpiewu solowego w ówczesnej Akademii Muzycznej w Warszawie. Od 1991 roku do 2005 roku prowadziła prywatny objazdowy Polski Teatr Muzyczny. Została wyróżniona: Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Odznaką „Zasłużony Działacz Kultury”.
Stanisław Berchiet urodził się 5 kwietnia 1887 roku w Poznaniu. Jego rodzicami byli Antoni i Helena z domu Schmidt. Ukończył szkołę powszechną oraz zawodową – prawdopodobnie kształcił się na kupca. Jego działalność handlowa pozostaje w zasadzie nieznana do czasu jego przybycia do Gniezna, co nastąpiło przed zakończeniem I wojny światowej. Wówczas prowadził m.in. kawiarnię „Esplanada”, a następnie w 1919 roku przy ul. Dąbrówki 15 na krótko uruchomił kawiarnię „Nowy Świat”.
Około 1920 roku przejął restaurację z ogrodem istniejącą nad Jeziorem Jelonek, a która od lat należała do Edwarda Gawella. Początkowo Stanisław Berchiet nowy interes prowadził pod nazwą „Saska Kępa”. To nawiązanie do kolejnej, znanej części Warszawy (podobnie jak „Nowy Świat”) najpewniej miało podnosić prestiż lokalu.
W pewnym momencie Stanisław Berchiet postanowił jednak zmienić nazwę restauracji. 9 sierpnia 1923 roku odbyła się zabawa z okazji otwarcia „Wenecji”. I tak zaczęła się budowa marki lokalu, która utrwaliła się w historii Gniezna. Tutaj w salach odbywały się liczne zabawy, koncerty, a także pokazy filmowe, wiece polityczne czy nawet walki bokserskie. W ogrodzie nie brakowało również pikników, występów oraz wystaw, a ponadto oferowano wynajem łódek do samodzielnych rejsów po jeziorze – od tej strony lokal posiadał kryty taras, wychodzący na brzeg akwenu.
„Wenecja” w latach 20. i 30. XX wieku stała się swojego rodzaju prywatnym ośrodkiem kultury, w którym grały orkiestry, gościli muzycy, cyrkowcy, kabareciarze i różnego rodzaju artyści, także zagraniczni, zapraszani przez właściciela tego przybytku. Mimo, że na terenie Gniezna istniały różne inne lokale, w których odbywały się inicjatywy kulturalne, to można powiedzieć, że w swojej formie „Wenecja” nie miała konkurencji.
Na przeszkodzie działalności lokalu stanęły problemy ekonomiczne, które pojawiły się w połowie lat 30. Zmierzch „Wenecji” nastąpił na przełomie 1936 i 1937 roku, po czym została ona sprzedana. Stanisław Berchiet opuścił Gniezno i wyjechał na Pomorze. Zmarł 27 grudnia 1960 roku w Gdyni.
Dziś po „Wenecji” w zasadzie nie ma śladu – większość budynków już nie istnieje, ale mimo upływu wielu dekad i wymianie kolejnych pokoleń, ta nazwa wciąż jest żywa w świadomości gnieźnian.
MIROSŁAW SKRZYPKOWSKI – fotograf, wykładowca, samorządowiec i działacz społeczny. Absolwent ASP w Poznaniu Wydziału Fotografii. Od 1984 roku do 2013 roku był dokumentalistą w Teatrze im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie. Wykładał na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa w UAM w Poznaniu, Wyższą Szkołą Umiejętności Społecznych, również w Poznaniu i Wyższej Szkole Humanistyczno-Menadżerskiej „Milenium” w Gnieźnie. W latach 2006-2014 objął stanowisko radnego Miasta Gniezna. Mimo wszystko najbardziej związany był z fotografią. Należał do Związku Polskich Artystów Fotografików oraz Fotoklubu Rzeczypospolitej w Warszawie. Oprócz bycia fotoreporterem, sam tworzył albumy, publikacje fotograficzne oraz wystawy. Promował Gniezno poprzez właśnie fotografię. Zdjęcia, które wykonał można było podziwiać na wystawach w wielu krajach na całym świecie. Został odznaczony: Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, a także Złotym i Srebrnym Medalem „Zasłużony dla Fotografii Polskiej.
PROWIZORKA JAZZ BAND – początkowo Prowizorka Dżez Będ – zespół jazzu tradycyjnego. Zespół założony przy Jazz Club „Amok” w Gnieźnie w roku 1981. Gnieźnianie, którzy założyli zespół to: lider Tomasz Sacha – który w tamtym czasie mieszkał w Koninie Zbigniew Łuczak oraz Jan Kalinowski. Po niedługim czasie dołączyli także inni: Zenon Gromadzki, Janusz Ratajczak, Jarosław Budziszak oraz Marek Kociałkowski. Skład ten jeszcze wielokrotnie ulegał zmianom, ale nieprzerwanie od założenia w skład wchodził lider zespołu oraz gitarzysta Jan Kalinowski. Sukcesy, odniesione po otrzymaniu nagród, pozwoliły na wyjazd do Dunkierki – konkurs jazzowy odbywający się we Francji, oraz na festiwal Jazz Dagen w Eindhoven (Holandia). Pierwszy album powstał właśnie w Holandii w 1985 roku i dzięki zdobytej międzynarodowej sławie odbyli koncerty w wielu europejskich państwach, w tym również na licznych jazzowych festiwalach. Po 10 latach od utworzenia zespołu otworzyli warszawski festiwal Jazz Jamboree, a w 1997 byli ambasadorami polskiego jazzu podczas koncertów Europejskiej Unii Radiofonicznej – nadawanej w różnych krajach. Mieli okazję prezentować się również w telewizjach – krajowej TVP oraz zagranicznych oraz koncertować wraz z innymi sławami jazzu. Ich utwory były niepowtarzalne brzmienie ze względu na granie charakterystyczne dla Prowizorki. Nagrody jakie zdobyli to: sesja nagraniowa (nagroda specjalna Polskich Nagrań na festiwalu Złota Tarka w 1982 roku), wyróżnienie Tomasza Sachy (ten sam festiawal), wyróżnienie zespołu oraz indywidualna nagroda dla Tomasza Sachy (w 1983 roku), nagroda publiczności (w 1984 roku), nagroda główna i nagroda publiczności (na festiwalu OJM Złota Tarka w 1985 roku), Najlepszy Polski Zespół Jazzu Tradycyjnego – na podstawie ankiety miesięcznika Jazz Forum (w 1996 roku oraz 1997 roku).
Dyskografia:
Moonlightiing (1986)
Makeshift Forever (1986)
Humoresque 1″ (1986)
As Good As Live (1987)
Humoresque 2″ (1987)
Vital (1990)
Prowizorka Jazz Band (1991)
Prowizorka Jazz Band No 4 (1992)
Crazy Rhythm (1997)
Est Connection (1997)
New Live (2007, nagranie z koncertu z 2004)
To hear the music (2012)
Oraz nagrania na wydaniach różnych płyt z festiwali jazzowych.
JERZY MAROSZ – malarz, rysownik, rzeźbiarz. Urodzony w Żninie i do końca mocno związany z tym miastem. Studiował na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Tam uzyskał dyplom z malarstwa. Jako temat pracy magisterskiej wybrał „Galeria A i B w Gnieźnie”. Kojarzony był ze Żninem, Rogowem oraz Gnieznem. Jest twórcą „Galerii C” w Miejskim Ośrodku Kultury w Gnieźnie. Prowadził Pracownię Kształtowania Wyobraźni Plastycznej w Ośrodku Edukacji Teatralnej w Żninie, także warsztaty plastyczne dla dzieci i młodzieży w Gminnym Domu Kultury w Rogowie. Zaprezentował swoje dzieła na wystawach indywidualnych zbiorowych oraz na plenerach i sympozjach. Kilka z indywidualnych miało także miejsce w Gnieźnie: 1978 – „Galeria Nova”, Desa Gniezno, 1989 – „Malarstwo i różne takie…”, Galeria MOK Gniezno, 1997 – „Galeria MOK”, Gniezno. Aktualnie jego prace można podziwiać w muzeach i prywatnych kolekcjach w różnych zakątkach świata.
Jarosław Krenz – dyrygent, wokalista, aranżer, pedagog. Od 1996 dyrygent i kierownik artystyczny chóru mieszanego „Metrum” założonego w 1983r. Chór odbył wiele koncertów oraz zdobył wiele nagród podczas festiwali i konkursów w kraju i za granicą, jednymi z najbardziej prestiżowych były m.in. III miejsce i Nagroda Specjalna za najlepsze wykonanie kolędy tradycyjnej na Ogólnopolskim Festiwalu Kolęd i Pastorałek w Będzinie w 2003r., „Srebrne Pasmo” na Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Adwentowej i Bożonarodzeniowej w Pradze w 2006r.W 2007 roku chór został laureatem w Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Religijnej im. Ks. Stanisława Ormińskiego. W 2019 roku otrzymali złote pasmo w VIII ogólnopolskim Festiwalu Muzyki Chóralnej.
Leon Galiński – dudziarz, niezwykle uzdolniony w wielu dziedzinach artystycznych. Zajmował się malarstwem, tkactwem, garncarstwem, grą na dudach, a także budowaniem instrumentów. Był instruktorem gry na dudach w MOK-u. Pracował m.in. w Prezydium PRN w Gnieźnie jako kierownik Wydziału budżetowo – Gospodarczego i w Kombinacie PGR Rybno Wielkie na podobnym stanowisku oraz był członkiem Miejskiej rady Kultury w latach 83-86. W 1986 został uznany mianem „Gnieźnianina roku” poprzez Towarzystwo miłośników Gniezna. Od tego roku był również członkiem Klubu Górskiego „Ornak”.
Klemens Waberski – gnieźnieński kompozytor, dyrygent, muzyk. W 1933 założył pierwszy zespół muzyczny o nazwie Amatorski Kwartet Wokalny Revellersi. Kilka lat później nagrali płytę z piosenkami „Wybacz zapomnij” – do słów Aleksandry Buchmanówny i „Pójdziemy na Stary Rynek” – do słów Juliana Chodeckiego. Wybuch II wojny światowej przerwał działalność kwartetu. Od 1936 roku do wybuchu wojny współpracował z rozgłośnią Polskiego Radia, jako kompozytor piosenek oraz akompaniator słuchowisk i audycji dla dzieci. Czas okupacji spędził w Jędrzejowie niedaleko Kalisza. W kwietniu 1945 roku Klemens Waberski, wraz z żoną i dwójką dzieci, wrócił do rodzinnego Gniezna. W 1950 roku wraz z Romanem Poczekajem zaangażował się w ratowanie gnieźnieńskiego chóru Dzwon przez połączenie go z chórem męskim Związku Zawodowego Pracowników Budowlanych, którego był dyrygentem. W latach 1952-53 skomponował muzykę do 3 sztuk teatralnych: „Igraszki z diabłem” – Jana Drdy, „Cyrulik sewilski” – Pierre’a Augustina Beaumarchai „Komedii omyłek” – Aleksandra Fredry. Parę lat później napisał muzykę do bajki: „Czerwony Kapturek”. W 1955 roku pracował jako instruktor artystyczny Revellersów i Podwójnego Kwartetu Mieszanego. W 1958 roku zespół zdobył I nagrodę i puchar przechodni w Wojewódzkich Eliminacjach Spółdzielczości Pracy. W Polowie lat 60-tych założył zespół Trio Gnieźnieńskie, które było przez wiele lat najważniejszym zespołem Gniezna. Pod koniec lat 60-tych przeszedł na emeryturę nie zaprzestając swojej artystycznej działalności. W latach 70-tych prowadził „Wieczory Chopinowskie” w Powiatowym Domu Kultury, był również akompaniatorem i aranżerem Międzyszkolnego Chóru Dziecięcego przy Ośrodku Kultury we Wrześni. W 1985 uzyskał tytuł „Gnieźnianina roku”.
Jerzy Sieczkowski – fotograf i edukator, jeden z liderów środowiska fotograficznego w Gnieżnie. Znany był głównie jako dokumentalista rejestrujący codzienne życie Gniezna, a także edukator i artysta. Był instruktorem sekcji fotograficznej MOK oraz etatowym fotografem w Muzeum Początków Powstania Polskiego w Gnieźnie. Mimo powszechnego uznania środowiska, jego twórczość w większości pozostawała w ukryciu. Artysta nagradzany w liczących się konkursach brał udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych w Warszawie, Świdnicy, Bielsku Białej, Pile, Gnieźnie. Wychował w ramach warsztatów fotograficznych około 50 adeptów sztuki, zaszczepiając w nich miłość do fotografii przez duże F. Wielu jego uczniów zostało profesjonalnymi fotografami i fotoreporterami znanych polskich tytułów. Wystawy indywidualne:
„Hołd wdzięczności” – Gniezno 1983 r.,
„Uroczystości św. Wojciecha” – Gniezno 1985 r.,
„Krakowski Kazimierz” – Gniezno 1989 r.,
„12 fotografii” – Gniezno 1992 r.,
„Trochę koloru” – Gniezno 1993 (Galeria „Pod piątką”).
Wiesław Kiser– dyrygent, kompozytor, publicysta muzyczny, popularyzator muzyki. Ukończył studia kompozytorskie w PWS Muzycznej w Poznaniu. Od 1955 działał jako publicysta, a także felietonista Gazety Poznańskiej. W 1963 został kierownikiem artystycznym Kameralnego Zespołu Chłopięcego przy Poznańskim Chórze Chłopięcym. W 1970 założył Chór Chłopięcy „Szpaki” w Gnieźnie. Był jego dyrygentem i kierownikiem artystycznym. Odbyli ponad 1000 koncertów na terenie kraju oraz Europy zdobywając wiele nagród, w tym I miejsce na festiwalu w Pardubicach i II miejsce w Tampere. Od 1970 do 1974 był konferansjerem koncertów muzycznych dla młodzieży szkół artystycznych. Tworzył utwory chóralne, orkiestrowe i kantatowe dla polskich orkiestr symfonicznych. Zdobył III miejsce w Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim na pieśń chóralną ogłoszonym przez Wielkopolskie Towarzystwo Kulturalne.
Marceli Derengowski – artysta, plastyk, malarz, pedagog zajmujący się rzeźbą, malarstwem olejnym, akrylowym, akwarelowe oraz rysunek. Ukończył PLSP w Szczecinie, a później Studium Nauczycielskie w Katowicach. Studiował na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku, na Wydziale Wychowania i Nauczania Plastyki. W 1979 uzyskał stopień doktora nauk pedagogicznych na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Nauczał rysunku i estetyki w gnieźnieńskich szkołach średnich. W 1980 zainicjował powstanie Klubu Plastyka-Amatora w MOK-u. Klubem kierował przez 18 lat. Swoje prace wystawiał we własnej galerii „Art. Marcello Galeria”. Był członkiem Związku Polskich Artystów Polskich, Stowarzyszenia Akwarelistów Polskich, a także Związku Polskich Twórców Sztuki.
Wyróżniony został odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” w 2010 roku, Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” w 2019 roku i Medalem Koronacyjnym miasta Gniezna.
Teresa Łubińska-Kalinowska – artyska zajmująca się tkaniną artystyczną. W 1974 ukończyła z wyróżnieniem Szkołę Plastyczną PLSP w Poznaniu. Od 1975 zajmowała się tkaniną artystyczną w pracowni Urszuli Plewki-Schmidt, z którą współpracowała do 1981. W tym okresie jej prace brały udział w wystawach zbiorowych, które były prezentowane w Polsce w Poznaniu, Gnieźnie, Warszawie, Łodzi,Sopocie i we Francji (Lille, Paryż, Lyon) W 1981 założyła własną pracownię Tkaniny Artystycznej w Gnieźnie. Kilka lat później miała autorską wystawę prac znajdujących się w zbiorach prywatnych na terenie Polski i nie tylko. Jej prace otrzymywały wysokie noty od krytyków, a jedna z nich została przekazana papieżowi Janowi Pawłowi II podczas jego pielgrzymki w 1983 roku. Równocześnie, realizując się jako artystka, prowadziła zajęcia z tkaniny artystycznej i gobelinu w gnieźnieńskim MOK-u, Centrum Kultury Zamek w Poznaniu oraz we własnej pracowni. W połowie lat osiemdziesiątych przystąpiła do Gnieźnieńskiego Towarzystwa Jazzowego, w 1991 założyła z mężem Janem Kalinowskim pracownię projektowo-reklamową Logo.
Janusz Chlasta – reportażysta, fotograf, dokumentalista wydarzeń społecznych w Gnieźnie oraz Wielkopolski z drugiej połowy XX wieku. W 7 klasie podstawowej ukazało się jego pierwsze zdjęcie interwencyjne wraz z tekstem w „Glosie Wielkopolskim” W 1956 współpraca z redakcją nabrała stałego charakteru. W 1965 podczas założenia gnieźnieńskiego miesięcznika „Przemiany” został jego stałym fotoreporterem. Był on członkiem Poznańskiego Towarzystwa Fotograficznego, Stowarzyszenia dziennikarzy Polskich i Rzeczpospolitej Polskiej. Za swoją działalność uzyskał Odznakę Honorową „Za Zasługi w Rozwoju Miasta Gniezna”.
Krystyna Jóźwiak – plastyk, animator plenerów malarskich i pedagog artystyczny. Była dyrektorem MOK-u, jednak bardzo silnie angażowała się w środowisku muzycznym, a także artystycznym; prowadziła plenery malarskie. Najwcześniejsze artystyczne dokonania to występy ze szkolnym zespołem wokalnym, a później na coraz ważniejszych – estradowych. Występowała również w kabaretach.
Daniela Zybalanka-Jaśko – polska aktorka teatralna w latach 1956-61 występowała w Teatrze Objazdowym PPIE w Poznaniu, a trzy lata później uzyskała dyplom ukończenia Wydziału Aktorskiego PWST w Warszawie. Była też związana z Teatrem Satyry w Poznaniu – gdzie zadebiutowała jeszcze przed uzyskaniem dyplomu. Pracowała również w teatrach m.in. w Toruniu, Elblągu, Nowej Hucie, Olsztynie i Zielonej Górze. W swojej drodze zawodowej była także dziennikarką, publikując w lokalnej prasie materiały na temat teatru, poezji czy życia kulturalnego. Pisała wiersze, zadebiutowała już w 1964 roku, a jej twórczość doczekała się wydania w formie kilku tomików 1975 roku zamieszkała w Gnieźnie i od tego czasu związana był z Teatrem im. Aleksandra Fredry w Gnieźnie aż do zakończenia kariery scenicznej.
W 2016 otrzymała Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. Wystąpiła również w 2 filmach pełnometrażowych: „Piekło i niebo” z 1966, „Nie będę cię kochać” z 1973 oraz zagrała w spektaklu telewizyjnym „Śmierć gubernatora” z 1970 roku.
O Piastowskim Lecie Poetyckim możecie przeczytać tu: https://biblioteka.gniezno.pl/tag/piastowskie-lato-poezji/
O muzykujących Rodzinach posłuchać tu: https://soundcloud.com/user-179074333-416039354/muzykujace-rodziny-kilka-slow-wstepu-z-kazimierzem-kubow?in=user-179074333-416039354/sets/wielkopolski-weekend-miejski-2021
- Szkoła Podstawowa nr 7, klasa 8b, 2022-2023
Wybrana postać: Prowizorka Jazz Band
Prowizorka i jej jazz
Prowizorka Jazzband to zespół muzyczny pochodzący z Gniezna, który stworzyli Zbigniew Łuczak – kontrabas, Jan Kalinowski – gitara, harmonijka ustna, grzebień, a także Tomasz Sacha – śpiew, kazoo ( mały instrument będący dostępny na odpustach wydobywający specyficzny dźwięk) oraz gębofon. Do wyżej wymienionej trójki dochodzili później różni muzycy, lecz to oni byli głównymi postaciami Prowizorki. Zespół został założony w 1981 r. (pierwszy koncert był zaplanowany na 13 grudnia, lecz nie odbył się z powodu wprowadzenia stanu wojennego), raczkował na festiwalu Złota Tarka zdobywając pierwsze z ich wielu nagród. Koncertował po Zachodniej Europie oraz USA. Ukazało się ich 10 albumów, począwszy od pierwszej płyty pt. „Moonlighting” w 1985 r. w holenderskiej wytwórni „Timeless Records” do ostatniej „New live”.
Jeśli chodzi o nazwę, twórcy zespołu wzorowali się na Nowo Orleańskich ulicznych kapelach. Podstawą działania była zabawa w muzykę, żarty, wesołe podejście do jazzu. Później przerodziło się to w bardziej profesjonalne podejście, gdy krytycy zaczęli zwracać uwagę na świeżość wprowadzoną na scenę jazzową. Dlatego z polskiego brzmienia nazwy zespołu – Prowizorka Dżez Będ, nazwa została zmieniona na rozpoznawalną w świecie poprawną pisownię – Prowizorka Jazz Band.
Prowizorka koncertowała na licznych zagranicznych festiwalach, m. in. na: North Sea Jazz Festival w Hadze, Jazz Mecca w Maastricht (w Holandii), Jazzfest w Gronau (Niemcy), Dixiland Festval w Dreźnie, McEvans Festival w Edynburgu i można byłoby te festiwale wymieniać i wymieniać.
Natomiast czemu zdecydowano się akurat na jazz?
Jazzem zaraził pozostałych Tomek Sacha. Próbowano też z Andrzejem Koziarą, pierwszym gościem grającym na kongach w Bajmie. Jazzu Jan i Zbyszek uczyli się od samego początku, Tomek już grywał standardy, podobało się im to, jak można dowolnie i na luzie pograć.
- Szkoła Podstawowa nr 5, klasa 3b, 2022-2023
Wybrana postać: Teresa Łubińska-Kalinowska
Obszar kultury – artystka, twórczyni gobelinów, rękodzielniczka
Co zrobiła dla Gniezna?
Tworzyła gobeliny. Po skończeniu Szkoły Plastycznej PLSP w Poznaniu zajęła się tkaniną artystyczną. Prowadziła pracownię Tkaniny Artystycznej w Gnieźnie przy ulicy Kaszarskiej 1. Poza tym prowadziła zajęcia z tkaniny artystycznej i gobelinu w MOK-u i Centrum Kultury Zamek w Poznaniu oraz we własnej pracowni. Współorganizowała w ramach działalności Gnieźnieńskiego Towarzystwa Jazzowego – koncerty i warsztaty jazzu. Wykonała także projekt pierwszej okładki kasety magnetofonowej nagranej przez PJB w 1985 roku w Radio Merkury Poznań. W 1991 r. założyła wspólnie z Janem Kalinowskim pracownię reklamowo- projektową,,Logo”.Jakim była człowiekiem?
Pani Terasa była filigranowa; niska, drobnej budowy ciała. Spokojna, opanowana, zakochana w sztuce- a dokładniej w swoich gobelinach. Była dobrym, fajnym człowiekiem, bezkonfliktowym, altruistką, lubiła pomagać bezinteresownie ludziom. Bardzo inteligentną i oczytaną, mądrą życiowo kobietą. Lubiła podróże. Pani Teresa dość skromnie ubierała się, za to rzeczy, które nosiła były najwyższej klasy. Zawsze wełna, zawsze coś bardzo dobrego, praktycznego, i najważniejsze, nie znosiła blichtru. Lubiła nosić się wygodnie. Dobrze, ale żadnego malowania, ani ozdób, absolutnie nic takiego. Najbardziej ją fascynowało czytanie książek. Potrafiła nauczyć się języka angielskiego, żeby przeczytać książkę w oryginale. Kochała zwierzęta.Co nas zaskoczyło?
Palenie papierosów; rozmiary gobelinów, które tkała.Czy chcielibyśmy ja poznać?
Tak. Warto poznać osoby, które tworzą rzeczy nietuzinkowe. Miałam przyjemność (wychowawca kl.3b) poznać panią Teresę osobiście. Pani Kalinowska pomogła wielu osobom. Wielkie serce okazała także uczniom naszej szkoły. Opłacała przez kilka lat jednemu dziecku koszt obiadu w szkolnej stołówce. Jako kierownik świetlicy co miesiąc odwiedzałam panią Teresę – przy Rynku,a ona pytała – Ile w tym miesiącu ? I przekazywała pieniądze. Opłacała nawet obiad dla dziecka podczas swojej choroby, wtedy gdy sama potrzebowała pieniędzy na kosztowne leczenie.Ciekawostka z życia pani Teresy Kalinowskiej
Pani Teresa została zaproszona przez przyjaciół do Nowego Jorku. Poproszona została o przeprowadzenie warsztatów tkackich, miała tam mieć też wystawę. Nie lubiła latać, ale jak mus to mus – poleciała. To, co przeżyła podczas lotu przeszło jej najśmielsze oczekiwanie i wyobrażenie. To była zima i dolatując do kontynentu amerykańskiego pilot poinformował pasażerów, że są pozamykane wszystkie lotniska z powodu burzy śnieżnej. Samolot, w którym leciała, został skierowany na lotnisko wojskowe w Nowej Finlandii. Pani Teresa opowiadała, że już miała kamizelkę na sobie, głowę między kolanami, maski, tlen, praktycznie wszystko, a w jej świadomości buzowała informacja o kończącym się paliwie w samolocie. Kiedy udało się bezpiecznie wylądować- zapowiedziała, że już nigdy do samolotu nie wsiądzie. A musiała wrócić z USA….
- Szkoła Podstawowa nr 5, klasa 8b, 2022-2023
Projekt MOK-u –,,Kultura tego miasta to ludzie” -poznajemy życie i twórczości Mikołaja Matyski.
Wybrana postać: Mikołaj Matyska – perkusista, grał w zespołach: OXI, Abraxas, Anyway, Svann, Kino Oko, Banbura.
Obszar kultury: muzyka (rock progresywny).
Co zrobił dla Gniezna?
– grał w gnieźnieńskim zespole Oxi (rockowy zespół), gdzie współpracowano z Miejskim Domem Kultury (w tym miejscu były próby zespołu)
– rozsławiał gnieźnieński rock ze swoim zespołem na przeglądach muzycznych i koncertach w Polsce i w Europie
– koncerty w MOK-u z zespołem Abraxas, wystąpienia w programach muzycznych w Radiu GnieznoJakim był człowiekiem?
Rafał Muniak mówił o Mikołaju, że był znakomitym perkusistą i świetnym kumplem. Całkowicie oddany muzyce.
Janka Matyska (żona) mówiła: “Był przedowcipny, zarażał innych uśmiechem. Nie wierzył w swój talent, myślał, że komplementujący go chcą po prostu być mili. W pewnym momencie nagle przestał grać i obraził się na perkusję.”
Magdalena Tymczeska-Engler o Matysce: ,,Będę wspominać Mikołaja jako człowieka pełnego pasji, energii, ale przede wszystkim jako dobrego człowieka.”
Miłosz Dziurleja wspominał Matyskę jako muzyka, który dopracowywał do perfekcji każdy szczegół.Ciekawostki z życia codziennego Mikołaja Matyski:
– Kiedy jego starszy brat Radek poszedł do wojska, wtedy Mikołaj zastąpił go i zaczął grać w zespole Oxi.
– Piwnica przy ul. Młodzieży Polskiej 33 została wyciszona i przystosowana na studio. Spędzili tam z zespołem Abraxas mnóstwo czasu, a Pani Janka Matyska przynosiła im posiłki, bo o jedzeniu nie myśleli wcale.
– W wieku kilkunastu lat dostał w prezencie od dziadka perkusję (pierwszą) i wzorując się na Radku, zaczął grać na niej.
– Żona Pana Mikołaja zaangażowała się w organizację koncertu poświęconego pamięci p. Matyski. Pierwszy zaplanowano na 27 maja 2023r.Materiał został zebrany przez klasę 8b, a spisany przez Zofię Worbs z tej klasy.
- Szkoła Podstawowa nr 7, klasa 8b, 2022-2023
Wybrana postać: Zbigniew Łuczak
Obszar kultury: Muzyka
Co zrobił dla Gniezna: Jako uczeń I LO założył wraz z przyjacielem kabaret, współtwórca Prowizorka Jazz Band. Grał na gitarze, instrumentach klawiszowych. Koncertował w Niemczech, Austrii, Grecji, USA.
Jakim był człowiekiem: zabawnym, miłym, kreatywnym
Wyszukajcie choć jedną ciekawostkę z życia codziennego: Jego ulubionym zespołem był zespół The Beatles
- Szkoła Podstawowa nr 7, klasa 8b, 2022-2023
Wybrana postać: Eryk Kuszczak
Obszar kultury: Sztuka, malarstwo, architektura
Co zrobił dla Gniezna: Był plastykiem miejskim, tworzył murale o różnorodnej tematyce, zaprojektował m.in. lampy uliczne, słupy ogłoszeniowe
Jakim był człowiekiem: kreatywnym, z pasją, bardzo rodzinnym
Wyszukajcie choć jedną ciekawostkę z życia codziennego: Pan Eryk jako jeden z pierwszych Polaków zainicjował malowanie bloków mieszkalne na kolorowo.
- Szkoła Podstawowa nr 5, klasa 2a, 2022-2023
Wybrana postać: Klemens Waberski
Obszar kultury: Muzyka, edukacja
Co zrobił dla Gniezna: Przyczynił się do kształtowania i propagowania kultury muzycznej w społeczeństwie, był wychowawcą wielu pokoleń, czuł odpowiedzialność za nauczanie młodego pokolenia, starając się aby muzyka była dla nich główną osią zainteresowania.
Jakim był człowiekiem: Skromnym, chętnie pomagał bezinteresownie innym. Był człowiekiem szczerze oddanym muzyce, swoją pasją zarażał wielu swoich wychowanków. Do końca swojego życia był oddany gnieźnieńskiej kulturze. Belfer z powołania, pasjonata swojego zawodu.
Wyszukajcie choć jedną ciekawostkę z życia codziennego: Klemens Waberski był jednym z dwóch stroicieli pianin w Gnieźnie. Charakteryzował się tym, że po wykonaniu zadania i odpowiednim naciągnięciu wszystkich strun, do późnych godzin wieczornych dawał darmowe koncerty. Czasem bywało, że podczas prób i występów nie miał przy sobie odpowiednich nut, dlatego przepraszał publiczność za opóźnienia w koncertach.
- Szkoła Podstawowa nr 5, klasa 8a, 2022-2023
Wybrana postać: Janusz Chlasta- fotoreporter tygodnika “Przemiany Ziemi Gnieźnieńskiej”
Obszar kultury: fotografia.
Co zrobił dla Gniezna:
– promował Gniezno i wydarzenia związane z tym miastem w swoich zdjęciach
-wziął udział w konkursach fotograficznych, gdzie pokazał Gniezno (konkursy: Gniezno XX w Gniezno fotografii)
-współpraca z tygodnikiem “Przemiany”, “Głosem Wielkopolskim”
– twórca wystawy fotograficznej “Najmłodsi mieszkańcy Gniezna w fotografii”Jakim był człowiekiem?
-Według Macieja Frankowskiego uważamy za zaradnego człowieka.
-E. Jankowski pisał o nim, że był profesjonalistą, samoukiem, swoją karierę zaczynał na sprzęcie zrobionym przez siebie.
-Krzysztof Szymoniak stwierdził, że Chlasta był niezastąpionym fotoreporterem.
-Jerzy Kałwak: “Starał pokazywać się ludzi i miejsca życzliwie i prawdziwie jednocześnie… był otwarty na ludzi i uczynny. Pomocny, łagodny i spokojny facet, umie postawić na swoim, kiedy wie, że ma rację”Co nas zaskoczyło?
-Nie był rodowitym gnieźnianinem, urodził się w Wilnie.
-Był samoukiem, nie skończył żadnej szkoły związanej z fotografią. Zawód zdobył w technikum kolejowym. Pewna historia opowiedziana przez Macieja Frankowskiego dotycząca przewiezienia tapczanu z Bydgoszczy do Gniezna pociągiem (z przesiadką w Inowrocławiu).Czy chcielibyśmy go poznać?: Tak, chcielibyśmy. Podoba nam się jego charakter, kreatywność i stosunek do ludzi. Liczymy na to, że zrobiłby nam ciekawe zdjęcia, także przybliżył technikę wykonywania zdjęć z tamtego okresu
Ciekawostki z życia codziennego : Maciej Frankowski wspomniał, że p. Janusz w ciemni miał na długim drucie powieszone filmy (wcześniej wykorzystane). Gdy było ich bardzo dużo, to wkładał wtedy je w drewniane pudełko i wywoził do swojego garażu. Zdarzyło się mu być także prezentem muzycznym. Prowadził imprezy taneczne. Zbudował sobie własnoręczne estradowe kolumny.
Miejski Ośrodek Kultury zaprosił do pilotażowej edycji wieloletniego w założeniach programu „kultura tego miasta to LUDZIE”. Zamysłem jest nawiązanie współpracy z uczniami i nauczycielami gnieźnieńskich szkół podstawowych. Za poszczególne etapy tej współpracy bierze na siebie odpowiedzialność Miejski Ośrodek Kultury, i poza spotkaniami – autorskimi warsztatami dla gnieźnieńskich dzieci i młodzieży, w propozycji pojawia się konkurs stanowiący niejako podsumowanie edycji. MOK w sierpniu wystosował zapytanie do mieszkańców o ludzi kultury tego miasta. Zebrała się grupa 130 nazwisk gnieźnian i gnieźnianek ze świata kultury, które są warte uwagi. Dążąc do celu, jakim jest uwrażliwienie młodego odbiorcy na historię regionu, na potencjał twórczy, jaki drzemie w mieście, MOK zaprosił do wspólnego stworzenia bazy, która będzie atrakcyjna w odbiorze dla młodego pokolenia. Tym samym w oparciu o innowacyjne metody warsztatu zespołowego, poprzez kontakt ze szkołami zaprasza dzieci i młodzież do uczestnictwa w tym projekcie.